تنها یافته تشخیصی دال بر  باکره نبودن وجود پارگی عمیق (گرفتاری بیش از پنجاه درصد پهنای پرده در یک یا چند نقطه) میباشد که اگر پارگی به رینگ  پرده رسیده باشد تشخیص قطعی خواهد بود.

     

    مولفه هایی که در تشخیص کمک کننده هستند عبارتند از :

     

    ۱)نوع پرده

     

    ۲)اندازه و خصوصیات سوراخ پرده

     

    ۳)خصوصیات فورشت

     

    ?پرده های حلقوی (وجود پرده در تمام محیط  واژن با یک منفذ در آن) که سوراخی کوچک با حاشیه ای تقریباً منظم و صاف دارند، پرده دست نخورده و سالم تلقی میشود

    ?پرده هایی که دچار پارگی شده اند دهانه ای بزرگتر از اندازه معمولی داشته و حاشیه آن نامنظم بوده و ممکن است در آن بافت له شده وجود داشته باشد که با ذره بین دستی دیده میشود

     

    ?اگر همچین بافتی رویت گردد وجود سابقه صدمه به  پرده بکارت و گذشت حداقل زمان یک یا دوهفته از حادثه میباشد.

     

    ? در افراد با پرده  ارتجاع پذیر امکان  نزدیکی کامل بدون پارگی وجود دارد

     

    ?در چنین مواردی ممکن است شواهد نزدیکی مکرر به صورت نازکی لبه سوراخ شلی و شکنندگی فورشت افزایش تیرگی  واژن و یا فرورفتگی خطی یا شکل خط فاصله واژن و  مقعد.

     

    ?در پرده هایی که از طریق هایمنورافی ترمیم شده اند ممکن است جای جراحی دیده شود

     

    ?بیش از نود درصد صدمات وارده به پرده در اثر حوادث (افتادن روی جسم نوک تیز یا داخل کردن آنها به داخل واژن) بصورت سوراخ در نیمه خلفی پرده رخ میدهد